Twijfels over wetenschap achter Kyoto, Stichting Klimaat

Twijfels over wetenschap achter Kyoto, Stichting Klimaat
Wednesday, June 27 2007 - Dossier: Algemeen

Twijfels over wetenschap achter Kyoto, Stichting Klimaat

Stichting KLIMAAT
SLEUTEL KYOTO LIGT IN MOSKOU

Twijfels over wetenschap achter Kyoto

(Tim Patterson)

Andrei Illarionov, economisch topadviseur van President Putin, had het bij het rechte eind toen hij zei dat de wetenschap, die ten grondslag ligt aan het Kyoto protocol, alles behalve 'gesetteld' is. De World Climate Change Conference die afgelopen week in Moskou gehouden werd, was bedoeld om een beter begrip te krijgen over de stand van zaken bij dit onderwerp.

Of zoals de voorzitter van het organisatiecomité, Dr. Yury Izrael, het samenvatte: "Het meest belangrijke onderwerp is of ratificatie van het Kyoto Protocol het klimaat zal verbeteren, stabiliseren, of verslechteren. Dit is allemaal niet erg duidelijk".

Dit is een understatement. Dr. Izrael is een van de duizenden klimaatexperts wereldwijd, die tot de conclusie zijn gekomen dat de haast om te komen tot de uitvoering van drastische broeikasgasreducties nogal prematuur is.

Alhoewel veel recente ontwikkelingen deze nieuwe tendens in de wetenschappelijke gemeenschap illustreren, is er geen een die meer indruk gemaakt heeft dan het artikel dat in de juli-editie van Geological Society of America's (GSA Today), gestaan heeft. Het artikel van Professor in de Geologie, Dr. Jan Veizer, van de Universiteit van Ottawa en de Israëlische Astrofysicus Dr. Nir J. Shaviv, betwist de gevestigde opvatting dat koolstofdioxide in principe de oorzaak zou kunnen zijn van klimaatverandering. Veizer en Shaviv laten duidelijk zien dat de primaire aanjager van de grote klimaatschommelingen op Aarde van de laatste 500 miljoen jaar voor een groot deel oorspronkelijk afkomstig zijn van supernova's - de cataclysmische explosies van de grootste sterren in de Melkweg.

Wetenschappers observeren al lang de consistente trend waarbij variaties in zonneactiviteit in verband worden gebracht met het aardse klimaat. Gedurende de 20ste eeuw bijvoorbeeld, nam de zonneactiviteit toe en het hoeft geen verbazing te wekken dat het daardoor op Aarde warmer werd. Deze directe opwarming mag voor eenderde verantwoordelijk worden gehouden van de waargenomen opwarming. Terwijl erkend wordt dat de Zon een rol speelt, argumenteren de pro-Kyoto wetenschappers nog steeds dat broeikasgassen verantwoordelijk zijn voor het grootste deel van de opwarming.

Maar de klimaatmodellen die door het Intergovernmental Panel on Climate Change worden gebruikt om Kyoto te ondersteunen, weten zich geen raad met veranderingen in het wolkendek. Dit is belangrijk, omdat in het algemeen wolken een afkoelende invloed hebben, dus alles wat het wolkendek vermindert, zal indirect de Aarde doen opwarmen. Het mag verbazingwekkend genoemd worden dat een toename van zonneactiviteit de neiging heeft om het wolkendek te reduceren. Hierdoor kan het totale effect van de Zon wel eens veel belangrijker zijn dan alleen de directe opwarmingseffecten.

Er worden sneller wolken gevormd als kleine deeltjes in onze atmosfeer, die bekend staan als aërosolen, elektrische lading oppikken, waardoor er effectiever waterdruppels verzameld worden. Recent onderzoek bracht aan het licht dat galactische, kosmische straling - deeltjes met hoge energie uit de diepte van het heelal - aërosols opladen, waardoor er meer laaghangende bewolking wordt gevormd. Dus alles wat de galactische, kosmische straling vermindert die de Aarde raakt, zal indirect de planeet doen opwarmen.

Welnu, als de zon meer actief is, wordt er meer zonnewind gevormd, waarbij de galactische kosmische straling afgebogen wordt die gewoonlijk de Aarde treft. Dit resulteert in minder wolkenformatie en dus een verminderend afkoelend effect. De reductie in wolkendek versterkt het effect van directe zonnewarmte en aldus kan de meeste opwarming van de vorige eeuw geheel toegeschreven worden aan veranderingen in de zonneactiviteit. Dit zal inhouden dat aan de uitstoot van koolstofdioxide minder waarde moet worden toegekend en dat deze emissies weinig effecten hebben gehad en weinig effect zullen hebben in de toekomst.

Toen het IPCC-rapport werd samengesteld, wisten specialisten al te melden dat deze 'natuurlijke versterking' van directe zonnewarmte de recente opwarming zou verklaren. Het IPCC echter, bestempelde het idee als "Wetenschappelijk van weinig waarde", gedeeltelijk door gebrek aan gegevens. Het was ook moeilijk om onderscheid te maken tussen de gevolgen van koolstofdioxide en zonneactiviteit, als beiden op een eendrachtige wijze toenemen.

Dank zij Veizer en Shaviv zijn de ontbrekende gegevens nu beschikbaar.

Door het analyseren van gefossiliseerde zeeschelpen, reconstrueerde Veizer een reeks gegevens over de temperaturen op Aarde gedurende de laatste 500 miljoen jaar en vond een zich herhalende cyclus van temperatuurstijgingen en -dalingen van 135 miljoen jaar. Alhoewel deze periodiciteit niet erg correspondeert met de ons bekende aardse fenomenen, correspondeert deze wel goed met onze (aardse-vert.) verplaatsing in en uit de heldere spiraalarmen van onze Melkweg. Omdat interstellaire materie de spiraalarmen van onze Melkweg binnendringt, zien we grote, zeer heldere, maar kortlevende sterren geboren worden, die hun leven eindigen als Supernova's. Deze, zich binnen de spiraalarmen van de Melkweg bevindende Supernova's, geven krachtige uitbarstingen te zien van galactische, kosmische straling. Deze laten tevens voorspelbare veranderingen zien in de hoeveelheid kosmische straling die onze atmosfeer bombardeert, een fenomeen dat duidelijk te zien is in de geologische gegevens.

Veizer en Shaviv ontdekten dat veranderingen in de intensiteit van galactische, kosmische straling zeer goed correleren met de temperatuurvariaties op Aarde gedurende de laatste 500 miljoen jaar.

Zij concludeerden dat 75 procent van de temperatuurvariabiliteit van de laatste 500 miljoen jaar verklaard wordt door kosmische straling bij het binnen- en buitengaan van de spiraalarmen van de Melkweg. Evenwel laten de geologische gegevens over dezelfde tijdsperiode in essentie geen correlatie zien tussen de koolstofdioxideconcentraties en de temperatuur.

Veizer en Shaviv gebruiken hun onderzoeksresultaten voor de conclusie dat een verdubbeling van de huidige koolstofdioxideconcentratie zou resulteren in een verandering van de zeewatertemperatuur op lagere breedtegraden van ongeveer 0,5 graden Celsius. Dit verhoudt zich in een mondiale temperatuurstijging van 0,75 graden Celsius en dat is heel iets anders dan de stijging van 1,5 tot 5,5 graden Celsius die voorspeld is door het IPCC. Deze nieuwe voorspelling komt beter overeen met andere voorspellingen, alsook met recente satellietwaarnemingen.

Dit onderzoek, in combinatie met een aantal andere recente wetenschappelijke artikelen, laat zien dat de wetenschappelijke beweegredenen voor Kyoto nu in onbruik zijn geraakt. De beslissing van President Vladimir Putin om de ratificatie van het Kyoto protocol uit te stellen, is duidelijk de juiste beslissing geweest.

0-0-0

Dr. Tim Patterson is professor in de Paleoklimatologie op de afdeling Aardwetenschappen van de Carleton Universiteit in Ottawa, Canada. Hij heeft deze bijdrage geschreven voor The Moscow Times.

Bron: http://www.sepp.org - Dr. Tim Patterson, Moscow Times, Oct. 2, 2003